Panama Travelicious Family

Flubberkussen, waterpokken en een bruiloft … Panama

“Daaaaaag Lilou. Daaaaag Fileine. Veel plezier!” De crew van het KLM toestel waar we net mee geland zijn loopt voorbij en allemaal zwaaien ze naar onze dochters. Met de snoepjes en kadootjes nog uitpuilend uit hun tas lopen we naar de douane. We zijn in Panama.

Eenmaal buiten staan onze vrienden Janice en Guido al op ons te wachten. Vol enthousiasme storten onze kinderen zich op J & G. Ze worden overladen met “flubberkussen”. Doodmoe van de reis kijken we toe en vragen ons af hoe ze dat doen; zoveel energie hebben na deze lange reis. Maar joh, wij klagen niet! Beter zo dan twee huilende kinderen van 2 en 3.

Al rijdend door de straten van Panama stad krijg ik “dat” kriebeltje in mijn buik waar reizen voor zorgt bij mij. Het gevoel van vrijheid en avontuur overvalt me. Een heerlijk gevoel die ik al veel te lang niet heb gevoeld. Ik bedenk me dat ik niks snap van mensen die zeggen dat ze pas gaan reizen als hun kinderen 10 of 11 zijn. “Dan krijgen ze er nog iets van mee” DUH! Ze krijgen er altijd wat van mee. Op welke leeftijd dan ook, ze zullen altijd zien dat het anders is dan bij hun thuis. En ja, heel eerlijk … ik doe het ook gewoon voor mezelf hoor. Dat kriebeltje … ik kan maar moeilijk zonder.

Na een half uurtje komen we aan bij ons hotel. Al snel zien we bekenden, gezellig. Het worden mooie dagen. Guido en Janice gaan namelijk trouwen.
Terwijl wij aan een heerlijk drankje zitten, springen de kids in het zwembad. Perfect zo. Hoezo wachten tot ze 11 zijn …

Als al onze vrienden er zijn gaan we eten in de oude binnenstad van Panama. Zo modern het nieuwe panama is, zo koloniaal is het oude centrum van de stad. Terwijl iedereen zich installeert voor een drankje, lopen wij met de kids een rondje door het centrum. Ze kijken hun ogen uit. Al die kleurtjes, al die mensen. Zelf ga ik los met mijn camera en leg de kindjes vast die op ons af komen om met die twee “chicas” te spelen. Het plein wordt een speelplek en al rennend met de Panamese kindjes hebben onze meiden de grootste lol. Hoezo wachten tot ze 11 jaar zijn …

Na een heerlijke avond gaan we terug naar het hotel waar onze kinderen, moe van de lange dag, zonder moeite in slaap vallen. Wij kletsen nog wat na op het balkon en duiken dan ook in bed. Morgen weer een mooie dag.

Die dag begint vroeg. Klaarwakker zitten de dames om 4 uur s’ ochtends naast ons te spelen. Ook wij zijn super wakker en wachten tot het tijd is om onze auto op te halen.

Na een uur of twee rijden komen we aan op de plek van bestemming … wow, wat is het hier mooi. Je moet weten dat wij altijd heel basic overnachten en nu slapen we in een paleis! Tenminste … dat vinden wij. Het is de perfecte plek om te trouwen. Het is mooi om op zo’n mooie plek met vrienden te zijn. We lummelen wat in de hangmatten en genieten van het mooie weer en de cocktails.

De trouwerij is ook een sprookje. Het ja-woord geven met strand en zee op de achtergrond, wie wil dat nou niet. Onze meisjes zijn op hun best gekleed, want als enige kinderen die aanwezig zijn mogen zij bruidsmeisjes zijn! Net bekomen van de flubberkussen in de auto vroegen Janice en Guido aan de meisjes of ze misschien bruidsmeisjes wilden zijn.

Dus lopen ze nu met hun mandjes met rozenblaadjes voor Guido en Janice uit. Fileine is er al snel klaar mee en kiept het mandje om. Verbaasd dat er verder niks in zit, een kadootje ofzo, maakt ze plaats voor haar grote zus die als een echte prinses blaadjes sierlijk op de grond gooit. De tranen schieten in mijn ogen. Wat ben ik trots op die twee aapjes.

Die avond is het feest. Samen met mijn vriendin verbazen we ons over de hoogte van de hakken van de Panamese dames. Wij hebben onze hakjes allang uitgeschopt, en dansen op onze platvoetjes. Volgens onze nieuwe Panamese vriendinnen niet heel stijlvol. En als ze dan ook nog eens heel sierlijk allemaal hetzelfde dansje gaan doen op “Put a ring on it” van Beyoncé voelen we ons helemaal van die boerentrienen.

Maar lol hebben we. Tot diep in de nacht dansen we op de Latijnse beats en lachen we wat af. What a feeling!

Met een bonkend hoofd word ik wakker. We moeten weg, we hebben een vliegtuig te halen. Misselijk van al die te lekkere wijn pak ik alle tassen in. Van ontbijt moet ik niks weten. We zeggen onze vrienden gedag; op naar Isla Contadora.

Het niet ontbijten, het teveel aan wijntjes en het wiebelige vliegtuigje eisen hun tol als we landen op het eiland vlak voor de kust bij Panama. Na een innige ontmoeting met het vliegveld van contadora ben ik weer bij de pinken. We stappen in bij Charlie en hij brengt ons naar zijn fantastische bed and breakfast aan het strand; LA ROMANTICO.

De volgende dagen genieten we van het samen zijn. We speuren naar schelpen op het strand en lopen een rondje op het eiland. Dan komen Guido en Janice ook naar het eiland voor hun honeymoon. De kinderen kunnen hun geluk niet op. Als Guido dan ook nog een bootje regelt om de volgende dag te gaan varen is de euforie helemaal compleet.

We stappen in bij een visser en daar gaan we. Water zo helder dat het lijkt alsof we vliegen, vissen schieten weg en het zonnetje brand lekker. Na een uurtje varen komen we aan op een eilandje waar alleen maar schelpen liggen. En niet van die kleintjes, nee echt van die grote hoorns. Fileine en Lilou vinden het echt te gek. Zoiets hebben ze nog nooit gezien. Ze genieten sowieso van de hele reis. Ze hebben allebei een tasje gekregen met knutselspullen, dus als ze even rust willen van alle indrukken gaan ze lekker tekenen of knutselen. Ook met het eten gaat het goed. We hebben de “cereals” ontdekt en verder proeven ze alles wat we ze aanbieden.

Na een aantal heerlijke dagen op dit onontdekte eiland laten we Guido en Janice achter ons en gaan we het vasteland verkennen. We huren weer een auto en rijden richting de Caribische kust.

Het landschap veranderd en het wordt steeds groener een groener. Dan ineens is het daar … die prachtige Caribische zee. We zijn aangekomen in Cacique. Zo mooi als de omgeving is, zo moeilijk het is om onderdak te vinden. 2 uur lang loop ik in de slopende hitte te zoeken naar een hotelletje. De mensen daar liggen vooral in hun hangmatten en maken zich zo te zien niet zo’n zorgen over een oververhitte, knalrode “Gringa”. Op de vraag “Waar kunnen we slapen” verwijzen ze me allemaal door naar de ander. Uiteindelijk kom ik bij een vrouwtje terecht die wel uit haar hangmat wil komen om mij te helpen. Hè hè, we hebben een accommodatie. Blij haal ik Rogier en de kids op die ondertussen ook gekookt zijn.

Dan zie ik een bultje opkomen bij Lilou. En nog een. En nog een. En nog een. Na een onrustige nacht van hitte en jeuk zit ons arme meisje de volgende dag helemaal onder. Waterpokken.
We besluiten direct terug te rijden naar Panama stad. Op zoek naar een hotel met airco.

Die vinden we in Bahia de Panama. Een soort boulevard waar de de rest van onze reis zullen verblijven.

Na twee dagen gaat het al een stuk beter met Lilou en verdwijnen de pukkeltjes langzaam. Helemaal roze van de zinkzalf gaat ze mee op de excursies die we hebben geboekt. Varen door het kanaal maakt indruk. Die boten zijn echt groot en we spotten ook nog een Toekan. Ook de sluis is een hit. Daarna huren we nog een fiets en fietsen we de hele boulevard af. In Panama is speciaal voor fietsers een pad aangelegd waar je langs de kust kunt fietsen. Onderweg heb je supermooi uitzicht op Panama stad en kun je stoppen bij leuke tentjes om te eten. Fileine is echter zo moe van alle indrukken dat ze in slaap valt achterop de fiets.

Van Guido krijgen we de tip om naar Isla Tobago te gaan. Een eilandje op 15 minuten varen vanaf de boulevard. Dat het een beroemde plek is voor de Panamezen zelf merken we op de boot. Druk als het is wurmen we ons door de menigte en vinden ons gereserveerde plekje en gaan zitten. Lilou wordt al een paar keer aangekeken. Gek genoeg hebben de Panamezen zelf geen last van de pukkeltjes en raken ze haar zelfs aan. Heel anders is dat met Amerikanen. In een restaurant wordt een jongetje angstvallig weg gehaald bij mijn dochter en krijg ik het verwijt dat ik haar niet “los” mag rond laten lopen en dat ze we in het hotel moeten blijven. Flabbergasted probeer ik haar nog uit te leggen dat het al over is en het besmettingsgevaar al weg is, maar het mag niet baten. Stampvoetend verlaat deze Amerikaanse vrouw het restaurant.

Afgezien van dit incidentje is het eiland een perfecte afsluiter van onze vakantie. We hebben slechts een klein gedeelte van die prachtige land gezien, maar echt genoten van de diversiteit die Panama te bieden heeft. Omdat veel toeristen eerder kiezen voor buurland Costa Rica, heeft het land nog veel gebieden waar toeristen niet of nauwelijks komen. Een verademing vinden wij. Tel daar de korte reisafstanden en de supervriendelijke mensen bij op et voìla … de ideale reisbestemming voor kinderen!

… Hoezo wachten tot ze 11 jaar zijn …

Hieronder nog meer foto’s van onze reis!

Multipotentialite pur sang. Altijd veel ideeën, super leergierig en creatief. Ik zet deze superkrachten in om vrouwelijke ondernemers, dromers en hartvolgers te helpen hun dromen waar te maken. Daarnaast ben ik fotograaf, moeder, digital nomad, blogger, vlogger, inspirator ... kortom "multisparkled"!

Leave a Comment