Inspiratie Mindstyle Motivatie volg je hart

Die burgerlijke zaterdagen ook … | M(y)ndstyle | Irene Hilhorst

Afgelopen weekend werd mijn grootste verlangen mijn grootste frustratie. Als je me een beetje volgt weet je dat mijn grootste verlangen is om te werken, te wonen en te leven over de hele wereld, locatie onafhankelijk dus. En verlangen heb je nodig om je dromen waar te kunnen maken. Verlangen zet je aan tot actie. Alleen dan kun je je dromen waar gaan maken.

Maar soms is het ook frustrerend. Frustrerend dat je soms even niet meer weet hoe je er moet komen. Frustrerend dat anderen niet in je geloven. Frustrerend dat je op zaterdag tegen die onvermijdelijke burgelijkheid aan loopt. Want ja, even heel realistisch gezien; Ik heb ook gewoon een hypotheek, een gezin te runnen, een eigen bedrijf en twee konijnen. Ja. En soms, heel soms, kan ik daar gewoon even niet meer tegen. Dan wordt mijn verlangen echt mijn frustratie.

Stampvoetend als een klein kind loop ik dan door huis. I know. Niet erg zen, wel erg onvolwassen, maar het is de waarheid. Gelukkig komt dit niet heel vaak voor en kan ik gewoon genieten van de dingen die ik al heb en heb gedaan. En die eraan gaan komen natuurlijk. Want over 7 maanden ga ik de eerste stap zetten richting dit verlangen. Ik ga samen met mijn gezin op reis voor lange tijd. Geweldig! …

Maar toch kan ik op die bewuste zaterdag vooral denken aan de terugkomst. Want jeetje, dan gaat die droom eindelijk waarheid worden, mag je bij terugkomst weer lekker in het gareel. Een twee in de maat … Noem me ondankbaar, maar daar kan ik nu al over inzitten. Ik wil namelijk leven als een vrije geest, met van die kinderen met vieze voetjes, een bruin lijfje en van die witte haartjes. Muziek spelen op het strand, leven van de lucht en de liefde en vooral heel veel goed doen voor de wereld. Ja, zoiets. En daar past “het gareel” niet echt bij.

Haha. Ik hoor je denken … dream away Irene. Maar ik geloof dat het kan. Leven van de lucht en de liefde wordt wat lastig. Maar die kindjes, muziek maken en goed doen voor de wereld, ja dat moet zeker lukken.

Grappig dat jij misschien nu wel denkt “dream away” Zoveel mensen die zo denken. Wat zegt dat over je eigen dromen? Denk je dan ook zo klein? En jij maar balen dat je dromen nooit werkelijkheid worden … Tja, als je er zelf al niet in gelooft … Ik denk dat mijn droom zeker wel haalbaar is. Het is niet de makkelijkste droom, sterker nog, ik loop dagelijks tegen veel regeltjes aan. Maar ik weet dat het kan en ik weet dat geld en passende oplossingen voor onderwijs ook naar me toe zullen komen. Op welke manier dan ook. Gewoon doen. Misschien vind je me wel gek. Of “onverantwoordelijk” Nou ja, dat is dan maar zo. Misschien inspireer ik je. Beter.

En om de frustratie nog wat completer te maken kijk ik gisteravond mijn favoriete programma “Floortje naar het einde van de wereld” Wauw, wat kan ik genieten van dit programma. Mensen die zich niks aantrekken van hoe het hoort. Dit gezin had jaren gezeild over de wereld, twee kids gekregen aan boord en uiteindelijk neergestreken op een mooi eiland. Wat ik vooral inspirerend vind is hun reden om dit te doen. Zij vinden het belangrijk dat ze als gezin met elkaar opgroeien, dat ze veel tijd voor hun kids hebben, ver weg van social media, ver weg van opgelegde regels, ver weg van hokjes en ver weg van “erbij” horen. Ik kan me zo goed vinden in deze levenswijze dat de tranen in mijn ogen springen. Want nogmaals de realiteit staat er best ver vandaan.

Maar hé, I AM WORKING ON IT! En de weg er naartoe is minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker.

En toen trok ik vanmorgen een inspiratiekaartje van Simone Levie waarop stond:

“Laat je verlangen vol liefde los, het zal jou weer vinden”

Ik geloof hier in. En ik ga het doen. Want nu is mijn verlangen mijn frustratie geworden en dat wil ik niet. Ik wil ook kunnen genieten van waar ik nu sta. Met alle mooie dingen om mij heen, alle mooie dingen die nog gaan komen en ja, zelfs alle mooie burgerlijke zaterdagen.

Zo. Alle frustratie van me afgeschreven. Bedankt voor het lezen. Ik ga weer verder. Werken aan mijn dromen. Doei.

Multipotentialite pur sang. Altijd veel ideeën, super leergierig en creatief. Ik zet deze superkrachten in om vrouwelijke ondernemers, dromers en hartvolgers te helpen hun dromen waar te maken. Daarnaast ben ik fotograaf, moeder, digital nomad, blogger, vlogger, inspirator ... kortom "multisparkled"!

Leave a Comment

Comments (4)

  1. Mooi Irene. Toch denk ik wel eens dat teveel dromen over de ‘ideale’ wereld je juist niet gelukkig maakt. Dromen moet je zeker hebben maar ik denk dat gelukkig zijn vooral zit in het geluk koesteren wat je al hebt. Waarom kunnen mensen die leven op een vuilnisbelt toch gelukkig zijn? Misschien omdat ze juist niet dromen over hoe het zou kunnen zijn maar dat ze gelukkig zijn met de kleine dingen waar ze wel van genieten 😉

    1. Hai Carolien,
      Ik ben ook helemaal voor het moment koesteren. En ik denk dat je vooral ongelukkig wordt van “je ideale” wereld dromen en er vervolgens geen stappen in onderneemt. Veel mensen zeggen wel “ik zou dit of dat willen” maar zetten dan geen stappen en blijven in een situatie hangen waar ze ongelukkig in zijn. Kijk, mensen die op een vuilnisbelt wonen is een beetje een ander verhaal. Ik denk dat zij vooral overleven. Maar wat je wel vaak ziet in armere landen dat als iemand een droom heeft, dat ze er helemaal voor gaan, alle obstakels nemen en niet opgeven. Ik denk dat dromen supertof zijn, en vooral om deze dromen om te zetten in een plan. Eerst groots dromen en jezelf daar zien en dan terug naar nu, kleine stapjes zetten richting die droom en genieten van wat je nu hebt. Dat heb ik geleerd de laatste jaren. Ik was ook altijd super ongelukkig omdat ik niet al dat ene doel had behaald en altijd aan het dromen was, maar nooit een plan had. Het ging me nooit snel genoeg. Nu werk ik iedere dag aan mijn grotere doel én geniet ik van wat ik nu al bereikt heb en wie ik om me heen heb.