Hartvolgers, Inspiratie, Lifestyle, Travel, volg je hart, Wereldreis

Met de motor van Utrecht naar Mongolië | Hartvolgers Mandy & Pieter

Daar loop ik in Utrecht. Op weg naar Stan & Co, want daar heb ik afgesproken met Mandy Brander. Als ik aan kom lopen zie ik haar met een kop thee zitten. Zo op het eerste gezicht een heel lief meisje waarvan je bijna het gevoel krijgt dat ze verlegen is. Niets is minder waar. Dat weet ik natuurlijk al. Mandy is een hartvolgster pur sang. Stoer. En ze laat zich vooral niet tegenhouden door “Hoe het hoort”. Een vrouw naar mijn hart.

“Tja” zegt Mandy “ik wilde gewoon niet mee in die achtbaan van samenwonen, trouwen, kinderen, werken … “ 25 was ze toen ze met Pieter samen ging wonen. In het begin natuurlijk leuk, maar al snel kregen beiden het gevoel opgeslokt te worden door het echte leven en daar werden ze nou niet bepaald gelukkig van. Ook tussen elkaar werd de sfeer steeds minder …

Maar zó wilde Mandy niet verder. Ze was dol op die man, maar het was óf zo doorgaan en hem misschien wel kwijt raken óf iets doen aan dit gevoel. Ze kreeg de kriebels bij de gedachte om zo nog jaren door te leven en elkaar langzaam uit het oog te verliezen.

En daar zaten ze. Op een terras in Duitsland. Op motorvakantie. Daar was het idee van Mandy. “Zullen we met de motor van Nederland naar Mongolië rijden” “Ja, is goed” zei Pieter zonder er ook maar een seconde over na te denken.
En dat is precies hoe zij en Pieter in het leven staan. Niet te veel nadenken, anders ga je het toch niet doen. Er zijn altijd wel excuses om iets niet te doen.

Mandy is geen wereldreiziger. Ze heeft op het moment van vertrek nog maar 4000 kilometer op de teller staan en ze heeft net 1,5 jaar haar motor rijbewijs. Maar toch gaan ze het doen. Na dat mooie moment op het terras gaan ze alles regelen. Er moeten heel veel visums geregeld worden en dat doen ze. Op mijn vraag wat ze allemaal nog meer moesten regelen antwoord ze “Tja, er moest wel veel geregeld worden, maar we deden het niet. We lieten ons vooral verrassen” Dat deden ze niet expres, maar zo zijn ze gewoon. Achteraf gezien is Mandy daar ook superblij om “Anders was ik misschien niet eens gegaan”.

Wel verkopen ze alles. Alle bezittingen. Alles. Ook om nog wat geld te sparen, want ze kunnen best wat geld gebruiken voor de reis. 6 maanden na het ‘Ja, is goed’ momentje vertrekken ze dan echt! De normale motoren zijn ingewisseld voor echte reismotoren en dan is het tijd om te gaan. Een spectaculair afscheid hebben ze als ze worden begeleid naar de grens van Nederland door hun oom en vader. Een leukere manier om je reis in te luiden is er volgens mij niet.

De reis verloopt super. Mandy kan rij-uren maken in de makkelijke landen waar ze eerst doorheen gaan. Daardoor verloopt het in de minder ontwikkelde landen ook goed. Ze zien onderweg wel wat er gebeurt. Ze hebben geen tent bij zich, dus ze slapen vooral in hostels, maar ook bij de locals die ze onderweg tegenkomen. Omdat de afstanden steeds langer worden en het steeds lastiger wordt om slaapplek te vinden, kopen ze onderweg een tentje. “Dat is toch wel een van de mooiste herinneringen. Slapen in een tentje in een verlaten gebied, waar gewoon echt niks of niemand is. Dat was ook erg spannend, maar echt om nooit meer te vergeten” Haar ogen stralen als ze over de reis praat. Ik vertel haar dat ik het zo mooi vind dat ze heeft toegegeven aan haar innerlijke verlangen, aan haar hart die tegen haar sprak. Dat is knap en doen niet veel mensen.

We raken aan de praat over je hart volgen. Zij weet inmiddels niet meer beter. Toen ze na drie maanden rijden eenmaal in Mongolië waren besloten ze om naar Nepal te gaan. De broer van Pieter woont daar en het leek hun wel leuk om daar langs te gaan. Ze bleven er (af en aan) 9 maanden. Pieter kon er een tijdelijke job krijgen en zag daar een mooie uitdaging in. Ze hadden niet veel geld, want ze hadden nooit gespaard voor een leven als dit, maar toch lukte het. Mandy kreeg tijdens hun verblijf in Nepal een mooie opdracht aangeboden in Nederland. Dit kon ze niet laten schieten en ging twee maanden terug naar huis. “ Ik ben een stuk realistischer geworden sinds ik reis. Het is superfijn om Nederland als back up te hebben. Wat dat betreft ben ik heel blij dat ik hier geboren ben en deze luxe heb”. Maar ook in Nepal wordt ze ontdekt door de stelletjes die willen trouwen en krijgt ze opdrachten. “De wens om dit te doen had ik uitgesproken, want het leek me erg indrukwekkend. Meteen daarna kreeg ik aanvragen en zo had ik weer inkomsten.” Een mooie voorbeeld van ‘dat wat je aandacht geeft groeit!’
Ja, en zo is het. Vaak denken mensen dat ze iets niet kunnen omdat ze geen geld hebben. Mijn idee is dat wat je denkt trek je aan. Dus als je denkt in schaarste zal er niet veel op je pad komen. Als je denkt dat alles mogelijk is, dan komen er veel meer kansen op je pad. Je moet ze alleen wel zien en grijpen.

Maar na 9 maanden is het genoeg. Het leven in een ontwikkelingsland is best uitdagend en Mandy verlangt er naar om haar vak als fotograaf weer voltijd uit te oefenen en geld te verdienen voor eventuele volgende reizen. Ze gaan terug. Maar in plaats van direct een huisje zoeken en weer te gaan voor het normale leven, pakken ze het anders aan. Ze gaan op huizen passen. “Superleuk en afwisselend. De ene maand woonden we in Utrecht en de andere maand op een boerderij in het oosten van het land. Ideaal! Want je betaalt geen huur. Je hoeft alleen op de dieren te passen.”

Een half jaar, een aantal bruiloften en een aantal huizen later gaan ze weer op pad. Dit keer boeken ze een enkeltje Thailand… Deze reis eindigt in India waar ze het idee opvatten om motorclubs te gaan bezoeken. Deze clubs hebben vaak een slechte naam en dat willen Mandy en Pieter wel eens met eigen ogen zien. Over je grenzen verleggen gesproken! Gelukkig is de slechte naam niet gegrond en worden ze bij alle clubs met open armen ontvangen.

Nu zijn ze sinds april terug in Nederland. Pieter kon een leuke baan krijgen en had er zin in. Ook Mandy wilde weer meer doen met haar fotografie, want het is wel lastig om een bedrijf te runnen vanuit het buitenland.

Als je nu denkt “zie je wel, iedereen gaat een keer voor het echte leven” dan heb je het mis. Mandy en Pieter hebben heel bewust geen huisje gehuurd of gekocht. Ze wonen in een huisje op een mooie camping aan de rand van Utrecht. Ze genieten ervan om geen spullen te hebben. Ze genieten van de vrijheid om ieder moment te kunnen beslissen wat ze gaan doen. Ze genieten van hun leven zoals het nu is.

Ik vraag haar wat ze tot nu toe het meeste heeft geleerd van deze manier van leven en je hart volgen. “Wees echt eerlijk naar jezelf toe. Bedenk wat jij wilt. Ga niet een leven leiden omdat dat nu eenmaal zo hoort. Kijk wat bij je past en doe dat. Ook al is het niet gangbaar. En denk vooral niet in ‘definitief’. Laat het altijd open. En dan misschien nog het allerbelangrijkste; je gedachten en meningen veranderen constant en dat is niet erg. Het mag.”

Ik vind het een mooie om mee af te sluiten. Jij leeft je leven zoals jij dat wilt. Wat anderen daarvan denken is niet belangrijk. Wees jezelf.

Dankjewel Mandy. Je bent een superinspirerende vrouw.

Wil je de verhalen van Mandy en Pieter lezen of heb jij plannen om de wereld te gaan verkennen met de motor? Ga dan naar http://wewantadventure.com
En check de foto’s … om bij weg te dromen! Alle foto’s van dit artikel zijn ook gemaakt door Mandy. Wil zien wat ze nog meer maakt? Ga dan naar www.mandybrander.nl (echt even doen … zooooooo mooi!)

Multipotentialite pur sang. Altijd veel ideeën, super leergierig en creatief. Ik zet deze superkrachten in om vrouwelijke ondernemers, dromers en hartvolgers te helpen hun dromen waar te maken. Daarnaast ben ik fotograaf, moeder, digital nomad, blogger, vlogger, inspirator ... kortom "multisparkled"!

Leave a Comment

Comments (4)